
The episode discusses the relationship between political legitimacy and sacred texts, focusing on interpretations of the Quran and the implications for political theory in Islam.
حاتم قادری: قرآن به دلیل درگیری در فرم و معنای بشری، نمیتواند اعجاز الهی باشد. زبان و معنا در چهارچوبهای انسانی و تاریخی مقیدند و نمیتوانند حامل پیامی لایتناهی و ثابت برای همه دورهها باشند. فهم مشترک مطلقی وجود ندارد تا سودای یک نظریه سیاسی واحد از دین را برای تمام زمانها داشته باشیم. حتی گزارههایی مانند «عدالت خوب است» میانتهی هستند و اختلافات انسانها درباره عدالت شاهد این ادعا هستند. باید بپذیریم که جهان بر اساس تکثر آفریده شده و حتی خدا هم این تکثر را در فهم نفی نمیکند. در غیر این صورت، تلاش برای تحقق یک نظریه سیاسی واحد که بخواهد بر دیگران تحکم کند، منجر به فجایع تاریخی (مانند آنچه در شوروی یا کامبوج رخ داد) میشود. هادی صادقی: امر ابدی میتواند در ظرف زمان و زبان تجلی یابد؛ همانگونه که در ریاضیات با مفاهیم جاودان روبهرو هستیم و همانطور که عدالت حقیقتی عینی و تغییرناپذیر است، هرچند در فهم مصادیق عدالت و ظلم اختلاف وجود داشته باشد. قرآن لایههای معنایی بیپایانی دارد و همین، اعجاز آن است. در نتیجه، ما با روشمندی عقلانی به حجتی برای عمل سیاسی میرسیم. نظریه سیاسی اسلام، یعنی امامت، هستهای ثابت دارد، اما در شکل و ساختار، مانند تفکیک قوا، با زمان تحول مییابد. همانطور که مبنای نظری جمهوری اسلامی یعنی «مردمسالاری دینی» الگویی است که محتوا را از دین و شکل را از…
Explore listener stats, chart rankings, contacts and more on the Azad | آزاد podcast page.