Dziennik Zmian — Miłka O. Malzahn

Trzy minuty z jednym zdaniem: „treść się żyje”. Krótka forma audio pomiędzy medytacją, spoken words i muzyką.Każdego dnia przychodzi do nas jakaś treść. Ta krótka, 3‑minutowa kontemplacja audio / spoken word jest zaproszeniem, żeby choć na chwilę przestać tylko „przyjmować treści” i zacząć być treścią – być w treści, być z treści.To nie jest klasyczna prowadzona medytacja ani afirmacje. To raczej filozoficzny audioesej z muzyką – forma pomiędzy medytacją, mantrą a spokojnym, lekko orientalnym utworem. Powracające zdanie „treść się żyje” układa się w rytm i pozwala wsłuchać się w to, jak treści zamieniają się w nasze ziemskie funkcjonowanie, w codzienne gesty, decyzje, rozmowy.Możesz słuchać tego nagrania jako:krótkiej medytacji nad jednym zdaniem,kontemplacji audio przed snem lub po pracy,tła do własnego pisania, notowania, myślenia.Jeśli ten format do Ciebie przemówi, daj znać w komentarzu, czy słyszysz tu bardziej medytację, mantrę, czy filozoficzny spoken word – to pomoże mi tworzyć kolejne krótkie formy tego typu.🎧 Najlepiej słuchać w słuchawkach.💬 Napisz w komentarzu: z jaką „treścią”, która ostatnio przyszła, teraz żyjesz?@milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahnkontemplacja audio, spoken word po polsku, medytacja treści, audioesej, filozoficzny podcast, Miłka Malzahn, Dziennik Zmian, być treścią, być w treści, medytacja audio, krótka medytacja, polski spoken word, mindfulness po polsku, medytacja głosuPS. Głos potrzebuje przestrzeni, a opowieść – właściwego rezonansu. Jeśli w Twoich planach pojawia się przestrzeń na rozwinięcie tych radiowych form lub myślisz o przeniesieniu esejów audio na scenę w formie koncertów łączących słowo z muzyką (tak jak przy wcześniejszych projektach z pogranicza jazzu i elektroniki), drzwi do wspólnego projektu są otwarte. Realizuję autorskie produkcje reportażowe, prowadzę warsztaty z operowania głosem i z radością podejmę współpracę przy technicznym i artystycznym kształtowaniu niszowych form audialnych.

Nie było nas, był las. A potem pojawiła się Simona Kossak – i do dziś budzi emocje, spory, zachwyt i niezgodę. W 27. odcinku „Kobiet z kiedyś” zabieram Cię do Białowieży, na pierwszy festiwal–urodziny Simony: do puszczy, która nie lubi pustki, do ludzi, którzy próbują ją świętować, i do biografii, która wciąż nie daje się zamknąć w jednym słowie „ikona” albo „kontrowersyjna”. To nie jest tylko opowieść o „pani od zwierząt”. To historia o miłości do puszczy, o tym, jak pamiętamy tych, którzy byli bardziej intensywni niż wygodnie, i o dystansie, jaki daje las – i czas. Jeśli ciekawi Cię, jak buduje się legendę, jak się z nią nie do końca zgadzać i jak szukać własnego miejsca w czyjejś historii, usiądź ze mną na trawie pod kasztanowcem i posłuchaj. Simona Kossak, Puszcza Białowieska, festiwal urodzinowy, pamięć, mit, kontrowersje, miłość do natury, biografia, kobiety z kiedyś – to wszystko jest w tym odcinku. Jeśli chcesz dalej wędrować śladami bohaterek z przeszłości, zostaw subskrypcję, komentarz albo postaw mi symboliczną czarną kawę.@milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Co słyszysz teraz, oprócz mojego głosu? Może coś stuka, może samochody za oknem, może uderzenie kropel deszczu o szybę? Zwróć uwagę na detale – bo z detali dźwiękowych składa się coś znacznie większego niż tylko tło naszego życia.Rozmawiałam z dr. Wojciechem Siwakiem, kulturoznawcą i muzykiem z Uniwersytetu w Białymstoku, o tym czym naprawdę jest hałas, dlaczego cisza potrafi przerażać, i jak technologia zmienia naszą audiosferę – ten miksy natury i kultury, w którym żyjemy."W miarę jak hałas wzrasta, prawda maleje" – napisał Michel Serres. A Olga Tokarczuk dodaje: "Świat stał się tak głośny, że aby usłyszeć bicie własnego serca trzeba wyjechać na koniec świata". Ale czy na pewno? Może wystarczy wanna pełna wody albo chwila w lesie Zwierzynieckim?To nie jest wykład o decybelach. To rozważania o tym, jak oswajamy hałas i czy to jest dla nas w ogóle dobry kierunek? Przy okazji można sprawdzić czym jest Deep Listening Pauline Oliveros, i dlaczego jeden ze studentów powiedział:"Panie doktorze, cisza boli". Rozmawiamy też o "czyszczeniu uszu" Raymonda Murraya Schafera, o nagrywaniu pejzaży dźwiękowych, o tym jak AI tworzy muzykę i dlaczego dźwięki natury mogą być lekarstwem – albo kolejnym źródłem stresu.Jakie są twoje bezpieczne dźwięki? Napisz w komentarzu.🎙️ Dziennik Zmian – podcast o szczegółach, które mają znaczenieMiłka Malzahn 💬 Wesprzyj podcast wirtualną kawą: https://buycoffee.to/dziennik.zmian#audiosfera #cisza #hałas #deeplistening #ekologiaakustyczna #podcast #dziennikzmian @milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: piękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Zamknięcie dotychczasowego życia w tekturowych pudełkach to bolesny sprawdzian z gęstości czasu i pamięci przedmiotów. Osobista impresja audio o lęku przed zmianą miejsca i o tym, co naprawdę zabieramy ze sobą, gdy stare „zawsze” przestaje istnieć.Dodaj ten podcast do swojej biblioteki (kliknij obserwuj) and oznacz dzwoneczek.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian

Dlaczego stworzenie mniejsze od palca potrafi zranić naszą przestrzeń bezpieczeństwa? Osobista refleksja nad granicami domowego terytorium, oswojonym strachem i mechanizmami obronnymi naszej psychiki. Krótka lekcja uważności ukryta w cieniu codziennych fobii. To nie jest tylko pajęczyna, to zapis milionów lat ewolucji, misterna architektura i nić, z której – jak wierzyli starożytni – utkany jest nasz los.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianPająki od zawsze budziły w nas skrajne emocje. Lęk, który każe sięgać po miotłę, miesza się z podziwem dla stworzeń symbolizujących w hinduskiej kosmogonii samego Brahmę, bóstwo stwarzające świat z własnej substancji. W tym odcinku schodzę głębiej, by razem z Urszulą Suprunowicz i dr Agatą Kostro-Ambroziak zajrzeć pod mikroskop i w głąb ludowych wierzeń.

Są takie momenty, kiedy rada, by „wyprowadzić umysł na spacer”, brzmi jak szaleństwo i coś zbyt prostego, by mogło zadziałać. A jednak właśnie wtedy, gdy idziemy przed siebie i przez chwilę o niczym nie myślimy, zaczyna się dziać coś niezwykłego. Ten odcinek jest o takim właśnie „Wielkim Ach” – radości życia, która pojawia się, gdy przestajemy wszystko kontrolować.Ten odcinek podcastu to mój powrót do archiwum – do rozmowy z Beatą Pawlikowską, pisarką i podróżniczką, która od lat uczy nas, jak patrzeć na świat z uważnością. Sięgam po te archiwalne dźwięki, żeby ułożyć z nich opowieść o odnajdywaniu radości życia, którą nazywamy „Wielkim Ach”.Zanim zaczniemy cokolwiek komplikować, przyjmijmy jedną prostą definicję: radość życia to stan wewnętrznej zgody na własne istnienie. To moment, w którym codzienne chwile stają się źródłem zachwytu i wdzięczności, a my przestajemy mierzyć i optymalizować naszą rzeczywistość. To organiczny rezonans – punkt styku między nieskończonością świata a naszą własną obecnością. Beata przypomina, że takie „Ach” można poczuć zarówno w amazońskiej dżungli, jak i na spacerze przez las nad Biebrzą.Najbardziej porusza mnie w tej rozmowie proste zaproszenie: pójść przed siebie bez telefonu i bez sprawdzania wiadomości tuż po przebudzeniu. Kiedy idziemy wolniej, ośrodek strachu w mózgu się wycisza, a my zaczynamy patrzeć na świat bez uprzedzeń i bez pryzmatu tego, co już o nim wiemy. Można stanąć nad rzeką w gęstej mgle, słuchać szelestu deszczu i poczuć to arystotelesowskie zdumienie, że to wszystko po prostu jest. Pierwsze „Ach” oznacza wtedy poruszenie całego człowieka – ciała, emocji i myśli.W tym autorskim montażu archiwalnych myśli szukamy odpowiedzi na to, jak czuć się we własnej skórze po prostu dobrze. Bo kiedy idziemy przez życie wolniej, jesteśmy w stanie zobaczyć znacznie więcej. Nie było mnie, bo byłam. Zapraszam Cię do tego wspólnego spaceru.PS - thaumazein (gr. θαυμάζειν).To pojęcie fundamentalne dla całej zachodniej myśli, bo to właśnie w nim Platon i Arystoteles upatrywali początku wszelkiej filozofii. Nie jest to jednak zwykłe zdziwienie, jakie towarzyszy nam, gdy widzimy coś dziwnego na ulicy. Co kryje w sobie Twoje „Wielkie Ach” (Thaumazein)?Bezinteresowny zachwyt: To zdumienie, które nie szuka korzyści ani odpowiedzi „po co to jest”.Wstrząs egzystencjalny: Arystoteles uważał, że thaumazein to moment, w którym człowiek czuje się poruszony w całości – dotyka to jego ciała, emocji i myśli jednocześnie. To dokładnie to drżenie, o którym Beata Pawlikowska opowiada w kontekście mgły nad Biebrzą.Początek drogi: Zdziwienie rodzi pytania, a pytania rodzą wiedzę. Ale u źródeł zawsze stoi to „Wielkie Ach” – uznanie, że rzeczywistość nas przerasta i jest piękna w swojej nieprzeliczalności.#WielkieAch #BeataPawlikowska #RadośćŻycia #Uważność #Podcast #Archiwum #SpacerBezCelu #Biebrza@milka.malzahnvideo i zdjecia, i montaż - Miłka oraz Video by Joshua Woroniecki from PixabayVideo by XanhSen901 from PixabayVideo by agentluca from Pixabay________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mniefacebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: hRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

No i stało się. Siedzę z moją czarną kawą – tą, która zawsze ma rację, nawet jeśli ja akurat mam wątpliwości. Mieszam w niej rurką, robię ten mały, elegancki wir i myślę o tym, co ostatnio wypłynęło z tej gęstej czerni. Wybrałam dla nas tematy, które najlepiej rymują się z tym, co tu i teraz.Trzymam w ręku świeży egzemplarz mojego „Notatnika stanów skupienia” i widzę w nim błędy. Pierwsza myśl to panika, lęk przed brakiem profesjonalizmu. Ale zaraz potem przyszła kawa i szepnęła mi coś ważnego. W świecie, gdzie sztuczna inteligencja generuje bezbłędne sonety i pioseneczki, ludzki błąd stał się luksusem. Te literówki to dowód na mój pośpiech, na ekscytację, na to, że serce biło mi szybciej, gdy palce stukały w klawiaturę. To nie jest produkt wymyślony przez algorytm, to rzecz zrobiona przez kogoś, kto jest zbyt blisko własnej akcji, by być idealnym. Zapisuję myśli w biegu i mam nadzieję, że te pomyłki czynią ten notatnik wyjątkowym i bardzo ludzkim.Zaraz będziemy świadkami spektakularnych gestów i wielkich wejść w „nowe”. Nasze oko jest nienasycone, kocha fajerwerki i iluzję, że zmiana musi błyszczeć. A tymczasem kawa mówi mi prosto w twarz: oczekiwania to rodzaj zmyłki. Prawdziwa, żywa zmiana nie dzieje się w kolorowych rozbłyskach nad miastem, ale w tym, co realnie wcielamy w życie. Aby powstała dobra zmiana – tak jak dobra kawa – potrzebujemy kuchennej alchemii: połączenia wody z ogniem. To powolne odliczanie i zapach świeżo mielonych ziaren jest ważniejsze niż jakikolwiek spektakl, bo pozwala nam się porządnie usadowić w dniu, który właśnie trwa.Ostatnio moja kawa tchnęła we mnie myśl wyjątkowo poważną: strata zawsze idzie w parze z zyskiem. Zastanawiałam się nad tym długo. Jak to – tracę coś i zyskuję? Ale kawa jest nieubłagana. Mówi: jeśli tracisz majątek, zyskujesz szansę, by nauczyć się budować zasoby od nowa. A jeśli tracisz bliską osobę – i to jest ten najtrudniejszy krajobraz – zyskujesz bolesną umiejętność radzenia sobie z pustką, tęsknotą i podejmowania decyzji bez asekuracji kogoś, kto dotąd mówił ci, co i jak. Odchodzenie bliskich to nie tragedia, to część procesu; kiedy coś znika, coś innego musi się pojawić i nas dopełnić. Wystarczy tylko umieć wyłuskać ten zysk z oceanu możliwości.Życie to proces poznawania i praktykowania własnej rzeczywistości. Nie odliczajmy dni do jakiegoś punktu, po prostu bądźmy w tym, co jest, nawet jeśli strata kładzie się cieniem na krajobrazie.Siorbu siorbu... bo to przez rurkę. Idę teraz szukać zysków w moich stratach i uważnie patrzeć na to, co widzę przed oknem. A Wy? O czym dziś opowiecie swojej kawie?📓 Notatnik stanów skupienia dostępny na Amazon.pl: https://amzn.eu/d/6C5Wuv0☕ Dziennik Zmian – podcast narracyjny i archiwum dźwięków: https://www.milkamalzahn.plWspółpraca: Jeśli szukają Państwo wykładu, który połączy filozoficzną głębię z praktyką mediów, lub warsztatowego impulsu w temacie kreatywności i pracy z głosem – chętnie przedstawię ofertę dla Państwa grupy lub instytucji. Porozmawiajmy o wspólnej realizacji na priv.y się tylko GŁOS. Minimalizm absolutny.

Mówi się, że przeszłość nigdy nie odchodzi całkowicie – ona tylko zasypia pod grubą warstwą mchu, czekając na moment, w którym ktoś odważy się zakłócić jej sen. W drugiej części opowieści o Sędytach mechanizm wyobraźni ustępuje miejsca namacalnym dowodom. Pierwsza łopata wbita w ziemię olsztyńskiego Lasu Miejskiego sprawiła, że czas ruszył wstecz, a z głębi zaczęły wychodzić znaki: fragmenty ceramiki, narzędzia i srebrne monety bite w Bagdadzie.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianTen odcinek to wędrówka po śladach, których nie widać na pierwszy rzut oka, a które definiują naszą tożsamość. Razem z badaczami z Towarzystwa Naukowego Pruthenia oraz pasjonatami dawnego rzemiosła, zaglądamy pod powierzchnię codzienności.Pytamy o to, jak echo arabskiego kruszcu i blask bursztynu niosionego przez lodowce splatały się w sieć globalnych powiązań, gdy Olsztyn był jeszcze jedynie nieodkrytym zakolem Łyny.To zaproszenie do spaceru czerwonym szlakiem, gdzie współczesna „Łynostrada” przecina się z dawnymi traktami handlowymi, a nazwy jezior – jak jezioro Ukiel czy dawne Płoci Duga – wciąż niosą w sobie pruski kod. Sędyty przestają być tylko legendą, a stają się pulsującym dowodem na to, że pod naszymi współczesnymi stopami żyją zapomniane historie. Każda skorupa naczynia to ząbek w kole czasu. Czy jesteś gotów, by usłyszeć jego rytm?Głosy i opowieści: Miłka Malzahn oraz goście z Towarzystwa Naukowego Pruthenia i mistrzowie dawnego rzemiosła.Ślad współpracy: Jeśli Państwa projekt potrzebuje uważności na detal i autorskiego podejścia do dźwięku, które zamieni faktografię w żywe, zmysłowe doświadczenie – chętnie podejmę się realizacji audycji lub podcastu narracyjnego. Zapraszam do rozmowy o wspólnych projektach audio.Głosy i opowieści:Szymon Marchlewski (Towarzystwo Naukowe Pruthenia)Alicja Dobrosielska (Towarzystwo Naukowe Pruthenia)Eryk Popkiewicz (Bursztynnik)Prowadzenie: Miłka Malzahn@milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Zabieram Cię w podróż, która liczy dokładnie cztery kroki. Każdy z nich to kolejna warstwa historii ukrytej w białych murach białowieskiego kościoła – od wizji rosyjskiego architekta, przez cegiełki kupowane przez całą Polskę, aż po dzisiejsze wysiłki o przywrócenie jej dawnego blasku.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianTen kościół, jak inne w Polsce nie tęni życiem na co dzień, drzwi są zamknięte. To dosyć symptomatyczne, tak swoją drogą.Ale teraz otwórzmy je opowieścią.Między Wilnem a Krakowem. Odkryj na nowo serce Białowieży.Białowieża to nie tylko żubry i prastara knieja. To także miejsca skryte w cieniu drzew, które milczą od stu lat. Zapraszamy Cię w podróż przez „Kościół białowieski w czterech krokach” – opowieść o budowli, która przetrwała wojenną zawieruchę, komunistyczne represje i próbę czasu.W tym odcinku usłyszysz:KROK 1: Wnętrze, które czeka na duszę. Dlaczego świątynia przez dekady pozostawała surowa i jakie skarby kryje jej nowa, kamienna posadzka?KROK 2: Architektoniczny pomost. Jak rosyjski emigrant, Boris von Zinnserling, połączył w jednym projekcie ducha krakowskiego renesansu i wileńskiego baroku?KROK 3: Historia pisana przez leśników. O inicjatywie „Tota Polonia”, dzięki której cegiełki na budowę kupowali Polacy z całego kraju.KROK 4: Przyszłość tradycji. Jak grupa pasjonatów z prof. Bogumiłą Jędrzejewską i ks. Bogdanem Popławskim przywraca blask tej niezwykłej „szkatule”.To nie jest zwykły przewodnik. To spacer po pograniczu kultur, gdzie architektura spotyka się z osobistymi wspomnieniami o chłodzie białych murów i zapachu kadzidła. „Ten kościół miał odbudować polskość na tych ziemiach... To historia, która się powtarza”.Zasubskrybuj i wyrusz z nami w głąb Puszczy, by usłyszeć to, co szeptają mury.@milka.malzahn