Od laika do stoika

Wyobraź sobie takie spotkanie. Dziesięć osób siedzi w sali. Rozmawiają przez ponad dwie godziny. Wymieniają bardzo dużo opinii i jeszcze więcej słów. A po wyjściu… każdy ma inne wnioski i nie podjęto żadnej decyzji.Brzmi znajomo? A teraz wyobraź sobie zupełnie inną sytuację. Ten sam zespół ma ten sam problem.Ale na spotkaniu jest ktoś, kto: - zadaje dobre pytania, - porządkuje rozmowę, - wyciąga z ludzi to, co najlepsze, - i pomaga zespołowi zobaczyć, dokąd naprawdę chce dojść. To jest właśnie facylitacja. To sztuka tworzenia przestrzeni, w której mądrość zespołu może się ujawnić. Zespół doświadczonych specjalistów nie potrzebuje wszechwiedzącego menedżera ani przemądrzałego zewnętrznego eksperta. Tylko kogoś, kto pomoże im uporządkować ich doświadczenie, nawzajem się wysłuchać i znaleźć wypracowane przez grupę rozwiązanie.A kiedy do tej struktury dodamy jeszcze obraz — dzieje się coś magicznego. Bo nagle: - problemy przestają być abstrakcyjne, - pomysły nie wyparowywują, - a rozmowa zostawia po sobie ślad, do którego można wrócić. Wizualizowanie idei — na flipcharcie, tablicy, kartce — to narzędzie myślenia. Kiedy coś rysujemy: - mózg widzi zależności, - łatwiej łączymy fakty, - szybciej wychodzimy z impasu, - i częściej dochodzimy do rozwiązań, które naprawdę są nasze.I właśnie o tym będzie dzisiejsza rozmowa. O facylitacji merytorycznej — czyli jak prowadzić proces, a nie ludzi za rękę. O facylitacji graficznej — czyli jak obraz pomaga zespołom myśleć lepiej, a nie tylko więcej. O tym, jak w biznesie przestać być jedynym źródłem odpowiedzi, a stać się kimś, kto wydobywa potencjał innych. Moim gościem jest Gabriela Borowczyk https://gabrielaborowczyk.pl/ https://www.linkedin.com/in/gabriela-borowczyk-%E2%9C%8F-55558126/ — doświadczona trenerka biznesu, autorka kultowego szkolenia FLIPOWANIE®, sketchnoterka regularnie publikująca na LinkedInie piękne graficzne podsumowania książek. Autorka kursów i osoba, która od lat pomaga zespołom zobaczyć o co im chodzi i co mogą z tym zrobić. Zapraszam do wysłuchania odcinka.

Życie lubi nas zaskakiwać. Rzadziej jest to dwuzłotówka znaleziona na chodniku. Rzadziej nieoczekiwane spotkanie starego druha po 20 latach rozłąki. Częściej doświadczamy nagłej awarii samochodu, kontuzji czy choroby. Dobrze byłoby podejść do tych wydarzeń ze stoickim spokojem. Zaakceptować fakty i skoncentrować się na tym, co zależne od nas.Ale to nie takie łatwe. Nawet dla kogoś, kto stoicyzm praktykuje. W nieodległej przeszłości miałem okazję doświadczyć niemal udanej próby kradzieży mojego auta. Zachorowania na różę, co skończyło się 3-tygodniowym pobytem w szpitalu. Kontuzji nadgarstka, gdy zbyt gwałtownie uciekałem przed córką na placu zabaw. Każde z tych wydarzeń było dla mnie źródłem stresu. Stres towarzyszy mi też przy okazji wystąpień publicznych, prowadzenia szkoleń czy auta, a także wychowywania dzieci, np. gdy Tymek, siedząc w pierwszej ławie w kościele wymachuje workiem pełnym żołędzi i wysypuje je w najmniej odpowiednim momencie. Nie mówiąc już o listach z Urzędu Skarbowego. Nawet jak człowiek nic nie przeskrobał, ale taki dostanie, ciśnienie podnosi mu się momentalnie.Stres towarzyszy nam stale, niemal każdego dnia. Jak sobie z nim lepiej radzić? Jak go oswoić, a może nawet zaprząc do pracy na naszą rzecz? Jak budować odporność psychiczną, by niespodziewane komplikacje nie dezorganizowały nam dnia czy życia?O tym porozmawiam z Małgorzatą Henke. Gosia to trenerka odporności psychicznej, coach, mentorka i konsultantka, która od lat pomaga liderom, zespołom i organizacjom budować siłę wewnętrzną, radzić sobie ze stresem i działać skutecznie mimo presji. Gosia jest certyfikowaną konsultantką narzędzia MTQ48, autorką programów rozwojowych z obszaru resilience i wellbeing, a także osobą, która łączy głębokie zrozumienie natury ludzkiej z ogromnym doświadczeniem biznesowym. W swojej pracy pokazuje, że odporność psychiczna to nie twardość, ale elastyczność, mądra regulacja emocji i zaufanie do siebie — także wtedy, gdy świat wokół się zmienia. Lub wali.Gosia jest też autorką podcastu "W dobrym stanie": https://malgorzatahenke.pl/category/podcast/ adresowanego dla liderów i osób, które wspierają ludzi. Jeśli szukasz wiedzy na temat tego, jak dbać o dobrostan swój i pracowników, budować odporną organizację i wprowadzać zmiany, znajdziesz w nim wiele wartościowych treści.W naszej rozmowie poruszymy takie zagadnienia jak:czym naprawdę jest odporność psychiczna,jak ją rozwijać w praktyce,i co stoicyzm może mieć wspólnego z codziennym radzeniem sobie z wyzwaniami.Zaparz herbatkę, usiądź wygodnie — i posłuchaj rozmowy o sile, która nie ryczy, tylko spokojnie działa.

po więcej wartościowych treści zapraszam na: https://odlaikadostoika.pl/---Wyobraź sobie wilka. Silnego, czujnego, niezależnego. W kulturze to symbol samodzielności — „wilk samotnik”, który nie potrzebuje nikogo, idzie własną drogą, poluje, przetrwa. Problem w tym, że… w prawdziwej przyrodzie taki wilk nie ma szans. Wilki żyją w stadach. Wspólnie tropią, polują, wychowują młode. Tworzą więzi i mają swoje role. A wilk, który zostanie sam, prędzej czy później ginie — z głodu albo z wyczerpania.I trochę tak samo jest z nami, ludźmi. Możemy próbować działać w pojedynkę — budować karierę, firmę, sens życia — ale prędzej czy później dochodzimy do momentu, w którym siła indywidualna nie wystarcza.Potrzebujemy swojego stada. Ludzi, z którymi możemy współpracować, mówić wprost o trudnościach, cieszyć się sukcesami i uczyć na błędach. Bo to w relacjach kształtuje się nasza empatia, cierpliwość i mądrość. To dzięki innym widzimy siebie wyraźniej — jak w lustrze.I właśnie o tym będzie dzisiejszy odcinek. O relacjach, o empatii poznawczej i o tym, jak rozumieć innych — nie po to, by ich zmieniać, ale by tworzyć lepsze stado.Moim dzisiejszym gościem jest Wojciech Gabryelczyk – psycholog, biznes coach i współtwórca Instytutu Empatii Poznawczej (https://instytut-ep.pl/). Od lat pomaga liderom i zespołom odkrywać coś, co często ginie w świecie KPI-ów i targetów – że empatia nie stoi w sprzeczności z efektywnością. Wręcz przeciwnie… jest jej warunkiem.Wojtek łączy doświadczenie menedżera, który zna realia pracy w dużych strukturach, z wiedzą psychologa, który rozumie ludzką naturę. Pracował z korporacjami, ale też z ludźmi, którzy po prostu chcieli lepiej dogadywać się z innymi – w pracy, w domu, w życiu.W naszej rozmowie porozmawiamy o empatii poznawczej – o tym, jak rozumieć innych bez oceniania. Jak czytać emocje, intencje i zachowania, nie po to, by nimi sterować, ale po to, by budować prawdziwe porozumienie. I jak stoicka mądrość może nam w tym pomóc – bo stoik też przecież starał się rozumieć ludzi, zanim ich ocenił.

po więcej wartościowych treści zapraszam na: https://odlaikadostoika.pl/Dziś w podcaście mam wyjątkowego gościa – Aleksandrę Kot, autorkę książki Wygoń MyśLenia. To niezwykle oryginalna i błyskotliwa publikacja, która z humorem i trafnością rozprawia się z naszymi mentalnymi blokadami. Aleksandra nie tylko pisze, ale także inspiruje do życia z większą lekkością, dystansem i uważnością. Porozmawiamy o tym, jak „wyganiać” myślenie, które nam nie służy – i jak zrobić miejsce na to, co naprawdę ważne.Więcej o Aleksandrze i jej książce znajdziesz pod tymi linkami:Strona: https://wygonmyslenia.pl/ Linkedin:https://www.linkedin.com/in/aleksandrakotcoaching/ Rozmawiamy m.in. o:1. W książce wprowadzasz fascynującą koncepcję "MyśLENIA" - tworu złożonego z destrukcyjnych myśli i lenistwa. Czy możesz opowiedzieć, jak narodziła się ta metafora? Jak odróżnić lenistwo od naturalnej potrzeby odpoczynku naszego umysłu?2. Używasz pięknej metafory słonia przywiązanego do małego palika, który nie próbuje się uwolnić. A od których ograniczeń nie warto się uwalniać? Może czasami nasze "paliki" chronią nas przed podejmowaniem zbyt ryzykownych decyzji?3. Piszesz o tym, że rodzice wychowują "najlepiej jak potrafią", ale czasem nas krzywdzą. Mówisz też o przytuleniu swojego wewnętrznego dziecka. A kiedy następuję moment, kiedy trzeba powiedzieć: "Koniec z usprawiedliwianiem się dzieciństwem, teraz jestem dorosły i odpowiedzialny? Jak pogodzić współczucie dla siebie z pełną odpowiedzialnością za swoje życie?4. Proponujesz metodę "5 Dlaczego" do odkrywania źródeł ograniczających przekonań. W którym momencie lepiej jest po prostu działać, zamiast ciągle analizować przyczyny? Kiedy nasza analiza jest nadmiarowa, staje się prokrastynacją i oddala nas od naturalnego działania? 5. Powołujesz się na badania Bruce'a Liptona o tym, że myśli mogą włączać i wyłączać geny. To brzmi rewolucyjnie, ale czy nie daje to fałszywej nadziei? Czy osoba z genetyczną predyspozycją do depresji może naprawdę "przemyśleć" swoją chorobę?Gdzie jest granica między tym, co możemy zmienić myślami, a tym, co musimy zaakceptować?6. Opisujesz technikę reframingu - przekształcania negatywnych myśli w pozytywne. Ale czy nie ma w tym czegoś sztucznego? Czy zamiast mówić "mam myśl, że nie dam rady" nie lepiej czasem po prostu przyznać: "Tak, boję się i to normalne"? Stoicy cenili prawdę i autentyczność - kiedy pozytywne przeprogramowanie myśli jest formą samooszukiwania?7. Opisujesz MyśLENIA Tunelowego jako myślenie czarno-białe. Ale czy w dzisiejszych czasach, gdy wszystko jest relatywne, nie potrzebujemy czasem jasnych granic między dobrem a złem? Czy nie ma wartości w kategorycznym myśleniu? Stoicy mieli jasne poglądy na temat cnoty i występku - czy ich myślenie nie było czasem "tunelowe"?8. Nazywasz wewnętrznego krytyka "niekompetentnym opiekunem" zamiast wrogiem. To piękne podejście. Ale czy czasami nasz wewnętrzny krytyk ma rację? Że jego ostrzeżenia mogą nas uchronić przed rzeczywistymi porażkami? Stoicy mówili o "daimonion" - wewnętrznym głosie mądrości. Jak odróżnić mądrego wewnętrznego doradcę od destrukcyjnego krytyka?9. Bardzo szczerze opisujesz swoją obsesję na punkcie samorozwoju i bycia "o 1% lepszą każdego dnia". Czy nie sądzisz, że kultura rozwoju osobistego stała się nową formą tyranii? Że zamiast wyzwalać, często więzi ludzi w poczuciu nieustannej niewystarczalności? Stoicy dążyli do doskonałości moralnej, ale też uczyli umiarkowania - gdzie jest granica między rozwojem a obsesją?10. Opisujesz, jak wiedza o higienie snu stała się dla ciebie więzieniem - musiałaś spać przed 23:00, inaczej "zaraz umrzesz". Czy to nie pokazuje, że każda wiedza, nawet najlepsza, może stać się dogmatem? Jak odróżnić mądrą dyscyplinę od neurotycznej kontroli?11. Cytujesz Wittgensteina: "granice mojego języka wskazują granice mojego świata". Ale czy zmiana słów naprawdę zmienia rzeczywistość? Kiedy zastąpienie "muszę" przez "chcę" daje dobre rezultaty a kiedy jest tylko kosmetyczną zmianą, która nie dotyka sedna problemu? 12. : Twoja książka daje ogromną nadzieję, że możemy zmienić swoje życie poprzez zmianę myśli. Spróbujmy wspólnie znaleźć po 2 konteksty, w których jest to jak najbardziej możliwe i polecane, a także 2 sytuacje, gdzie zmiana myślenia nie wystarczy lub nauka akceptacji będzie ważniejsza niż nauka zmiany.

po więcej wartościowych treści zapraszam na stronę: http://odlaikadostoika.pl/Do podcastu zawitał dziś Rafał Łastowiecki. Zapalony turysta górski, który zdobył Koronę Gór Polskich. Autor bloga Premeditatio bonum, w którym dzieli się przemyśleniami o życiu, uzależnieniu i stoicyzmie. https://premeditatio.blog/A na co dzień analityk danych w firmie McKinsey.Profil Rafała na LI:linkedin.com/in/rafallastowieckiProfil na IG: @morgraf1Pytania do Rafała:1. Jak zaczęła się Twoja przygoda ze stoicyzmem?2. Co stoicyzm Ci dał? Jakie największe korzyści z zaadaptowania tej filozofii życia u siebie widzisz?3. Jakie stoickie praktyki na co dzień czy w skali tygodnia/miesiąca stosujesz?4. W jednym ze swoich artykułów na blogu pisałeś o potrzebie przemyślenia i spisania hierarchii wartości. Opowiedz proszę o tym więcej. Dlaczego uważasz, że jest to takie ważne?5. Zakładając, że ktoś chce, tak jak Ty, mieć sztywną kolejność. Jak przeprowadzić pojedynek wartości? Ustalić tę ostateczną kolejność?6. Jak to robisz, że publikujesz na blogu z taką regularnością? Dodajmy na marginesie, że nie są to raczej wpisy długości jednego tweeta, tylko często pokaźne artykuły.7. Co daje Ci pisanie bloga? Dlaczego mówisz o tym, jako o autoterapii?8. Czym jest werbalnie sprawstwo nad emocją?9. Wzięcie tak ważne jest wzięcie steru nad własnymi aspiracjami, oczekiwaniami czy pragnieniami? Jak to umiejętnie, po stoicku zrobić?10.

po więcej wartościowych materiałów zapraszam na https://odlaikadostoika.pl/W dzisiejszym odcinku wystąpi nie kto inny, a Piotr Stankiewicz. Pierwszy stoik Rzeczypospolitej, autor legendarnej Sztuki Życia według Stoików, Dziennika Reformowanego Stoika, a także pisarz książek niestoickich, np. Pamiętam czy My fajnopolacy. Filozof, Kampinosista, przyszły paker z ambicjami, by zrobić milion pompekStrona Piotra https://piotrstankiewicz.pl/ Podcast Piotra https://piotrstankiewicz.pl/podcast/Pytania do Piotra:PYTANIE 1: Nieco ponad tydzień temu świętowaliśmy z moją Martą 12 lat małżeństwa. Mimo, że nasz związek wypełnia mniej niż 1/3 mojego życia, to łapię się coraz częściej na tym, że mało mam wspomnień z czasów przedmartowych. Jeśli moje umiejętności internetowego stalkera mnie nie zawiodły, to Ty swoją przygodę ze stoicyzmem zacząłeś w sierpniu 2006 roku. Czyli Twoje życie składa się z dwóch niemal równych części – przed stoicyzmem i po stoicyzmie. Masz tak jak ja, że tych wspomnień przedstoickich już mało zostało? PYTANIE 2: Żyjemy teraz w bardzo innej Polsce niż 20 lat temu. Żyjemy w świecie w którym AI za dekadę może zacząć rządzić ludźmi. My jako 40-latkowie jesteśmy na zupełnie innym etapie życia niż 20-latkowie. Ale może jesteś w stanie pominąć te zmienne zakłócające i wydestylować, co stoicyzm wniósł do Twojego życia? Jak je zmienił?PYTANIE 3: Co Cię najbardziej zaskoczyło, gdy zacząłeś zgłębiać stoicyzm. Coś, czego się nie spodziewałeś? PYTANIE 4: W dzienniku Reformowanego Stoika, dokładnie na str. 27, napisałeś: „Stoicyzm to kontemplacja, korzystanie i radość z własnej sprawczości”. Rozpakujmy proszę tę definicję, najlepiej słowo po słowie. Dlaczego kontemplacja?PYTANIE 5: W swoim podcaście, ale także w gościnnych występach, dokonywałeś rozróżnienia na zależne-niezależne, mówiąc o tym, że jest kategoria A, w której są rzeczy w 100% zależne od nas oraz kategoria B, w której jest cała reszta. Ja bardzo doceniam ostre linie podziału. Zwierzyłem Ci się podczas rozmów dziekańskich, że mam problem z czekoladą i jak ją otworzę, a nie ma ustalonej jasno granicy, ile mam zjeść, to kończy się na pustym opakowaniu. Wyraźne granice pomagają. Tylko pytanie, czy tak stawiając sprawę – w zbiorze A są rzeczy w 100% zależne ode mnie, nie otrzymujemy zbioru pustego? Albo z nieistotną statycznie maleńką ilością elementów. Zacznijmy nasze rozważania od takiego pytania: Czy to czy wypiję dzisiaj alkohol (czy się powstrzymam od picia) w 100% zależy ode mnie? Czy pewien wpływ na tę decyzje będą miały okoliczności (jestem w domu vs jestem na weselu znajomych). Czy presja otoczenia na to nie wpłynie (co, z nami się nie napijesz?) Czy moje aktualne samopoczucie (czuje się świetnie vs mam doła) nie będzie decydujące? Czy moje przywiązanie do picia / uzależnienie nie podejmie tej decyzji za mnie? Ja mogę nie chcieć, ale mogę nie być w stanie się powstrzymać. Wymieniłem tutaj tylko kilka zmiennych, można by ich z pewnością znaleźć znacznie więcej. Czy mówienie decyzja o piciu/niepiciu w 100% zależy tylko ode mnie nie jest przejawem pewnej arogancji? Ignorowania czynników sytuacyjnych? Czy nie lepiej oddać z pokorą np. 5 procent na te czynniki i powiedzieć, zależne są te rzeczy które w znacznej większości (95%) zależą ode mnie?PYTANIE 6: Chciałem Cię zaprosić do podróży. W dwóch wektorach – mam nadzieję, że jako fizyk to docenisz. Pierwszy wektor jest poziomy, zwrócony w prawo – będziemy się poruszać na osi czasu: poeksplorujemy przeszłość-teraźniejszość-przyszłość. Drugi wektor idzie z góry do dołu. Chciałbym się przyjrzeć Gwieździe Północnej, wartościom, celom, planom, zadaniom i nawykom.PYTANIE 7: Zacznijmy naszą wędrówkę od przeszłości. Przeszłość, wiadoma sprawa, temat zamknięty, a więc niezależne. Można by więc pokusić się o stwierdzenie, że nie ma co w niej grzebać, jej rozpamiętywać czy rozdrapywać. Lećmy do przodu. Lepiej nie oglądać się za siebie. Jak wiemy, dla żony Lota, dobrze się to nie skończyło. Tylko, że zapominając o przeszłości skazujemy się na popełnianie w kółko tych samych błędów. Przeszłość może nas wiele nauczyć, jeśli poddamy ją refleksji, wyciągniemy z niej konstruktywne wnioski. W końcu mądry Polak po szkodzie. Jest jednak ryzyko, że zamiast racjonalnie analizować przeszłość, zaczniemy ją przeżuwać. Przeżywać na nowo. Doświadczać ruminacji, czyli natrętnego, uporczywego rozmyślania o negatywnych doświadczeniach, błędach, krzywdach czy obawach. No to jak to zrobić, skorzystać z doświadczeń z przeszłości, ale się w nich nie zagubić?PYTANIE 8: Zostawmy na razie teraźniejszość, bo z nią jest najwięcej roboty. Wybiegnijmy myślami do przyszłości. Mamy na nią pewien, ograniczony wpływ, więc wkładamy ją do szuflady niezależne. Jak dokładnie będzie, tego nie wiemy. Ale jak być może, to jesteśmy w stanie przewidzieć. Stworzyłem swojego czasu słowo wieloprzyszłość. Ma ono oznaczać wiele różnych potencjalnych przyszłości. Zamiast celować w jedną wymarzoną, warto wyobrazić sobie wiele różnych scenariuszy, przyszłość rozgałęzioną, także na scenariusze dla nas mniej korzystne. Wtedy będziemy mniej zaskoczeni i lepiej przygotowani. Premeditatio malorum też jest wybieganiem myślami w przyszłość i przewidywaniem potencjalnych zagrożeń. Wielu ludzi ma jednak z przyszłością ten problem, że się nią martwią. Stresują się albo ekscytują i nie mogą spać po nocach. Jak to rozdzielić? Zyskać korzyści z analizy na chłodno wieloprzyszłości, bez zaplątywania się w emocje, rozbudzanie nadziei (i nieuchronny zawód), lęki i stresy?PYTANIE 9: No i została teraźniejszość. Jakie stoickie strategie na najlepsze wykorzystanie obecnej chwili mógłbyś polecić? PYTANIE 10: Ok. Zmieniamy wektor. Idziemy z góry w dół. Popatrzmy na nasze życie z poziomu kosmosu. Gdzieś tam jest Gwiazda Północna. 433 lata świetle od Ziemi. Działa jak kosmiczny kompas – od wieków służyła żeglarzom, podróżnikom i pasterzom do orientacji w terenie. Dla nas Gwiazda Północna może też być życiowym drogowskazem. Jedną, kluczową życiową wartością. Moją Gwiazdą Północną jest wieść dobre życie. Dobre w sensie moralnym i jakościowym. Gdy mam wątpliwości, co robić, zadaję sobie pytanie: Czy ta decyzja pomoże mi na dłuższą metę wieść dobre życie czy mi w tym przeszkodzi. To pytanie pięknie czyści wiele wątpliwości. A jak to wygląda u Ciebie? Masz swojego Polarisa?PYTANIE 11: Zejdźmy piętro niżej, na poziom wartości. Jak dokonać ewakuacji wartości? Miało oczywiście być ewaluacji wartości, ale mój dyslektyczny umysł stworzył ciekawy związek ewakuacja wartości, który łączy ewaluację z ewakuowaniem czy porzucaniem. Skąd możemy wiedzieć, które wartości są faktycznie nasze, a które zinternalizowaliśmy? Po czym poznać kukułcze jajo, podrzucone przez rodziców, nauczycieli, ziomków z dzielni i popkulturę od tego, co faktycznie nam najbliższe?PYTANIE 12: Schodzimy niżej, do poziomu celów. Ciekawi mnie dynamika między akceptacją a aspiracją. Kiedy się pogodzić: „no cóż, taki już jestem”, a kiedy walczyć ze swoją pierwotną naturą, i ją zmieniać? PYTANIE 13: Jak stoik podchodzi do To-Do Listy? Co na niej umieszcza? Jak wybiera kolejność działań?

po więcej zapraszam na stronę: https://odlaikadostoika.pl/Gościem dzisiejszego podcastu jest Kamila Pępiak-Kowalska. Energiczna, charyzmatyczna trenerka, która z pasją rozwija siebie, ludzi i organizacje poprzez prowadzenie szkoleń biznesowych, online, offline, coachingi i pisanie książek. https://ministryofskills.com/ Razem z Kamilą eksplorujemy temat dystansu. Zastanawiamy się: - Co najbardziej przeszkadza nam w nabraniu odpowiedniego, zdrowego dystansu? - W jakich obszarach lub momentach naszego życia najbardziej dystansu nam brakuje? Co zrobić, by w tych sytuacjach zwiększyć dystans? - Do jakich wartości współczesnego świata warto nabrać dystansu? - Jak godzić bycie aktywną i zaangażowaną osobą w świecie zewnętrznym z pielęgnowaniem swojego świata wewnętrznego? - Jak dystans ma się do mindfulness. Czy te koncepcje się wykluczają, a może uzupełniają? - Jak nabierać dystansu w chłodnym, a jak w gorącym stanie emocjonalnym?

(00:00:00) Intro (00:00:58) O mnie i podcaście (00:01:22) Główna część odcinka (00:10:02) Kącik Naukowy (00:12:58) Kącik Książkowy (00:14:45) Podsumowanie Cześć! Wyobraź sobie, że stoisz w gigantycznym centrum handlowym, z rękami pełnymi toreb. Właśnie wydałeś sporą sumkę na nowy smartfon z nagryzionym jabłuszkiem, markowe ciuchy i te super buty, które wypatrzyłeś w reklamie. Czujesz ten krótki przypływ dopaminy? Słyszysz swoje myśli w głowie: "ale się obłowiłem!"? A teraz szybkie pytanie - jak długo to uczucie satysfakcji potrwa? Tydzień? Dwa dni? A może już w drodze do domu zaczniesz myśleć o kolejnej rzeczy, którą "koniecznie musisz mieć"? Ot paradoks: Niby wychodzisz z galerii z naręczem pełnym toreb, ale w kontekście własnego spełnienia – wychodzisz z pustymi rękami. Dziś porozmawiamy właśnie o tym paradoksie. Dlaczego szukając szczęścia na zewnątrz, w rzeczach materialnych, statusie społecznym czy opinii innych ludzi, nigdy go nie znajdziemy. I jaki jest bardziej właściwy kierunek poszukiwań. O MNIE i PODCAŚCIE Nazywam się Andrzej Bernardyn. Jestem trenerem biznesu z nurtu evidence based, ekspertem od rozwijania nawyków i praktykującym stoikiem. A to mój podcast Od laika do stoika, w którym pokazuję, jak możesz żyć inaczej. Jak zamiast wypruć sobie żyły w pogoni za sukcesem, cieszyć się życiem tu i teraz, korzystając z mądrości stoickiej filozofii i współczesnej psychologii. GŁÓWNA CZĘŚĆ ODCINKA Zacznijmy od pewnej metafory, która doskonale obrazuje to, o czym dziś mówimy. Wyobraź sobie, że budujesz dom. Piękny, solidny dom, w którym spędzisz resztę życia. Co jest absolutnie kluczowe dla takiej konstrukcji? Oczywiście - fundament! Bez solidnego fundamentu, głęboko osadzonego w ziemi, nawet najpiękniejszy dom po pewnym czasie się zawali. I teraz wyobraź sobie, że ktoś próbuje zbudować fundament... na zewnątrz domu. Brzmi absurdalnie, prawda? A jednak dokładnie to robimy, gdy próbujemy zbudować nasze szczęście na zewnętrznych rzeczach - pieniądzach, statusie, wyglądzie, opinii innych ludzi, czy nawet związkach. Seneka, jeden z największych stoickich myślicieli, powiedział coś, co doskonale pasuje do naszego tematu: "To nie ubóstwo nas nęka, ale pragnienie bogactwa". Pomyśl o tym przez chwilę. To nie brak rzeczy materialnych sprawia, że czujemy się nieszczęśliwi, ale samo pragnienie posiadania ich więcej i więcej. Znacie to uczucie? Osiągasz cel finansowy, kupujesz wymarzony samochód czy gadżet, a już po tygodniu myślisz: "fajnie, ale gdybym miał jeszcze TO...". Apetyt rośnie w miarę jedzenia. I nagle okazuje się, że to, co miało dać ci szczęście, staje się źródłem kolejnych pragnień i frustracji. Dlaczego tak się dzieje? Cóż, to kwestia naszej psychologii. Badania pokazują, że ludzie bardzo szybko adaptują się do nowych warunków materialnych. Nazywamy to "hedonistyczną adaptacją" - po prostu przyzwyczajamy się do lepszych warunków i przestajemy je doceniać. Ten nowy iPhone po miesiącu staje się po prostu... telefonem. Te markowe buty? Po kilku tygodniach to po prostu buty. Ale jest coś jeszcze głębszego. Kiedy opieramy nasze poczucie wartości i szczęścia na rzeczach zewnętrznych, oddajemy kontrolę nad naszym życiem czynnikom, na które mamy ograniczony wpływ. A to prosta droga do frustracji.

Któż z nas nie obiecywał sobie, że w nowym roku jego życie się zmieni i to na wielu płaszczyznach? A jednocześnie czuł, już w momencie spisywania tych postanowień, że jak co roku, prawdopodobnie nic z tego nie wypali?Nowy rok daje nam szansę na zmianę. Jednocześnie doświadczenie uczy nas, że rzadko z tej szansy korzystamy. Dzisiaj chcę Ci pokazać, jako możesz to zmienić. Jak lepiej zainwestować noworoczny optymizm i energię.Najpierw porozmawiamy o tym, dlaczego noworoczne postanowienia się nie sprawdzają. Potem pokażę Ci dla nich lepszą, stoicką alternatywę. Przedstawię Ci jak wyznaczać swoje cele w oparciu o wartości, posiadane zasoby, a także by były zależne od Ciebie i gwarantowały długofalowy efekt. Poznasz też koncepcje epickich zwycięstw.W kąciku książkowym wyłowię dla Ciebie merytoryczne perełki z książki 12 tygodniowy rok, a w kąciku naukowym zajmiemy się poczuciem własnej sprawczości.

W życiu każdego z nas pojawiają się przeszkody, problemy i komplikacje. Mimo szczerych chęci i aktywnych działań zapobiegawczych nie jesteśmy w stanie ich uniknąć. To jednak co możemy zrobić, to zmienić sposób, w jaki o nich myślimy.Do tego właśnie zachęcają nas stoicy – by zobaczyć w przeszkodach szansę – na dostrzeżenie nowych możliwości, wzmocnienie siły charakteru i przetestowanie swoich umiejętności.Jeśli chcesz wiedzieć, jak zamienić przeszkody w przygody – zapraszam do słuchania!

To jak zaczniesz swój dzień ma niebagatelny wpływ na to, jak on się dalej potoczy. Jakie emocje będą Ci towarzyszyć? Jakie rzeczy Twoja uwaga będzie dostrzegać, a jakie ignorować? Jakie rezultaty uda Ci się osiągnąć? W tym odcinku podpowiadam, jak perfekcyjnie rozpocząć dzień, wykorzystując swoją ekspercką wiedzę dotyczącą rozwijania nawyków, a także stoickie wskazówki.Pokazuję też, jak znakomicie zakończyć dzień, wzbogacając swoje wieczory, a pośrednio także całe życie.

W otwartej rozmowie dwóch stoików (z Karolem Doeringiem), zastanawiamy się nad tym, jak stoicyzm i nawyki mogą pomóc młodym ludziom zmienić swoje życie i osiągnąć ważne dla nich cele. Rozmawiamy o tym, jak stoicyzm pomaga nie przejmować się krytyką i hejterami - posiłkując się przy tym cytatami Marka Aureliusza. Podpowiadamy, jak umiejętnie wyznaczać cele, tak by były one motywujące i pomogły uzyskać długotrwałą zmianę („sylwetka na LATA a nie na lato”).Pokazujemy, dlaczego nawyki wspaniale łączą się z celam (a także stoicyzmem)i i są najlepszym sposobem do ich realizacji.