Radio Bahamontes

Gerrie Knetemann was zo bang voor het getal 13 dat hij het rugnummer weigerde te dragen. Ook alle getallen waarvan de cijfers opgeteld 13 uitkwamen, waren uit den boze. En in koers bleef hij zo ver mogelijk weg van de sukkelaar die wel 13 moest dragen. Zijn hele carrière lang, hoewel hij zijn grootste succes boekte met rugnummer 76. Hoe komt het dat een man, die zo gewaardeerd werd voor zijn nuchtere intelligentie en leepheid, zich zo liet meeslepen door bijgeloof? Dochter Roxane, zelf ex-renster, heeft daar vaak en diep over nagedacht.

Niet alleen werd de Kempische ex-renner Mariette Laenen drie keer Belgisch kampioen in de oertijd van het vrouwenwielrennen, ze is ook de allereerste vrouwelijke postbode van het land. En ze heeft ook nog eens een levensverhaal dat leest als een bingereeks van Netflix. Zingen! Dat doet ze ook. Om de haverklap en zonder dat iemand haar ernaar vraagt. Bij voorkeur over Eddy Merckx, die haar op het hoogtepunt van haar carrière meermaals op sleeptouw nam. Figuurlijk, maar zelfs ook letterlijk. Je zou je afvragen waarom Ward Bogaert nog niet veel eerder bij Mariette is langs geweest.

Herentals was in 1962 klaar voor het feest van de eeuw. Want de lokale keizer Rik Van Looy zou, gehuld in het geel, op triomfantelijke wijze de sprint van de tweede etappe van de Tour, met aankomst op de Grote Markt van Herentals winnen. Maar het feest ging niet door. Niet alleen slaagde Van Looy er in de eerste etappe al niet in om geel te pakken. Tot overmaat van ramp verloor hij dan nog eens, voor het oog van duizenden Kempenaars de sprint. Over dat verhaal hebben tientallen getuigen en betrokkenen al hun licht laten schijnen. Ook Ward Bogaert probeerde ooit de waarheid te achterhalen. Maar nog nooit kwam Van Looy zelf met de ware toedracht. Tot nu...

Een verrassend verhaal over de Tour van 1968, een prieeltje in de tuin van Herman Vanspringel, zenuwachtige commentatoren en een verrassende dopingbiecht uit de jaren '30.

Op een avond eind februari 1990 ziet Johannes Draaijer het helder voor zich. "Dit jaar win ik mijn eerste klassieker", zegt hij voor het slapengaan tegen zijn vrouw. De 27-jarige Fries van PDM heeft in de zomer van 1989 aan de zijde van Steven Rooks, Gert-Jan Theunisse, Rudy Dhaenens en Sean Kelly zijn eerste Tour uitgereden en zijn ambitie staat in het zenit. In het nieuwe decennium zal het allemaal gebeuren. Maar die klassieke zege komt er niet. En ook het nieuwe decennium niet. Zelfs de dag na zijn voorspelling niet. Zijn vrouw treft hem die ochtend dood aan naast haar in bed. Doping. Het woord staat de volgende weken in alle berichten over zijn plotse dood. 'Een aangeboren hartafwijking' had daar moeten staan, schreeuwt zijn weduwe, de Amerikaanse ex-wielrenster Annalisa Schmad, nu al meer dan 30 jaar uit. Ook in deze nieuwe aflevering van 'Radio Bahamontes'.

Stel dat we ooit op het idee zouden komen om een basketbaltijdschrift te beginnen, dan zouden we niet lang moeten nadenken over de titel: de Steveniers! Begin jaren '50 reed de 15-jarige Willy een verbluffend seizoen bij de 'onderbeginnelingen', met maar liefst 34 overwinningen. Willy koos uiteindelijk voor het basket. Maar toch nijpt het. "40 punten scoren, dat deed mij allemaal niks. Maar een koers winnen? Goh...". Een nieuwe Radio Bahamontes met een mijmerende basketballegende die misschien nog liever coureur was geworden.

Onze reporter Ward Bogaert deed een bijzondere ontdekking in het vrt-archief. Bij de oudste vijf bewaarde radiofragmenten zitten twee koninklijke begrafenissen en drie stukken over Romain Maes, de Zerkegemse winnaar van de Tour van 1935. Het zijn pareltjes van vroege wielerverslaggeving, met attente wensen voor het thuisfront en duidelijke sporen van vroege mediatraining.

28 augustus 1988. Kruisstraat, Ronse. Duizenden aanwezigen slaken een gil van ontzetting, terwijl in honderdduizenden Belgische huishouden kwaad naar het tv-scherm wordt geroepen. Steve Bauer heeft net Claudy Criquielion in de dranghekkens gereden en hem een zekere tweede wereldtitel afhandig gemaakt. Criq het slachtoffer, Bauer de schurk. De Criq trekt naar de rechtbank voor, minstens, een schadevergoeding, maar daar krijgt hij het deksel op de neus. Bauer wordt vrijgesproken. Zat toen in het juridisch team van de Canadees: Joren De Wachter. En die mailde onlangs naar Bahamontes onder meer het volgende: "Het is mijn gevoel dat de Vlaamse wielerliefhebber consequent een verkeerd verhaal werd verteld, waarbij Claude Criquielion - waar ik tijdens de race zelf uiteraard mee voor supporterde - als slachtoffer wordt voorgesteld. Dat verhaal verdient om verteld te worden."