Tehran-e man | تهران من

ولیعصر؛ تنها خیابانی که از جنوب تا شمال تهران کشیده شده. خیابانی که گاهی باید در شلوغی و هیاهوی مردمش توی پیاده‌رو گم شوم تا بتوانم بهتر صدایش را بشنوم. صدای دیوارها، مغازه‌ها و آدم‌های شهر من.

تلویزیون؛ دنیای تازه‌ای که هر روز درهای خودش را به روی ما باز می‌کند؛ پنجره‌ای برای فرار از دنیای روزمره؛ برای فرار از شلوغی و هیاهوی تهران. چهارچوبی که قرار بود برای من راه فراری باشد، خودش چهارچوبی شد برای محدودتر کردن زندگی؛ برای نشنیدن صدای مردم کوچه و خیابان؛ برای ندیدن شهر من: تهران.

تهران شهری است که تنها در آن صدای مردان شنیده می‌شود؛ شهری که حتی زنانش صدای خودشان را نادیده می‌گیرند. زنانی که هر روز در برابر چشمانم بودند اما هیچ‌گاه صدای‎شان را نشنیدم. زنانی که اگر پنجره‌ای به دنیای‌شان باز کردم و درد و رنج آن‌ها را دیدم تنها گفتم: «ببخشید که دردهای شما را نمی‌فهمم. ببخشید که حرف‌های شما را نمی‌فهمم.»