Tratatata. Szymon Barabach

LiterkiKilka różnych literekUłożyło się w szereg.Wymyśliły, że razemBędą jednym wyrazem.Lecz każda, bez wyjątku,Chce stanąć na początku.Z zrzędzi, że jest przecieżOstatnie w alfabecie,Więc jemu, bądźmy szczerzy,Coś w końcu się należy.P nie widzi powodu,By Z stawało z przodu,Według Ł będzie ładnie,Gdy ono na przód wpadnie.B wystawia swój brzuszek:Ja pierwsze stanąć muszę!Lecz atakuje już A:Nie! Pierwsze jestem ja!C cichuteńko czyha,I już przed A się wpycha,J jęczy, a S syczy,K kręci się i krzyczy,O otworzyło oczyI do przodu się toczy,T tuż, tuż tupta co tchu,Wciska i wierci się W.I tylko chudziutkie IStanęło i śpi, i śpi.I tak każda literaBez przerwy się upiera,Głośno wygłasza zdanie,Że ona z przodu stanie.Lecz litery są w błędzie,Wyrazu z tego nie będzie!Każda z liter na czeleSama znaczy niewiele.Gdy pierwsza bez innych tkwiJest tylko W, Ł lub I.Kiedy do przodu się pcha,Jest S, J, A albo K!Gdy stanąć samotnie chce,Jest zwykłym O albo C.A razem? Hop! Gotowe!Stają się jednym słowem!

Fifa-rafa,Ecie-pecie,Gra żyrafa,Na klarnecie.Skaczą skoczki, straszą strachy,Gra na tym klarnecie w szachy,Dziś zaprosi Cię do gry,Na klarnecie zagraj Ty!Urabura! Tratatata!Słoń na odkurzaczu lata.W lewo lata, w prawo lata,Dziś odkurzy kawał świata.Lata słoń po wielkim niebie,Raz, dwa, trzy, odkurzy Ciebie!Chodzi sobie żaba w lesie.Wielkie wiadro w łapie niesie.Wiedzieć chcesz co żaba ta,W swoim wielkim wiadrze ma?To ciekawską minę zrób,I do wiadra właź hop – siup!Wuj Kleofas-Anastazy,Namalował trzy obrazy.Na obrazie pierwszym tańczy,Sto niebieskich pomarańczy,Na obrazie drugim skacze,Kura, co po chińsku gdacze.A przy trzecim wuj coś grzebie,Namaluje dzisiaj Ciebie!Pan Antoni ma na dłoni,Stado wybuchowych słoni!Pan Antoni trzyma w nosie,Wielkie latające łosie!Pan Antoni ma w kieszeni,Śpiewający chór jeleni!Ma wełniany beret też,Kto jest pod nim, czy już wiesz?

Mucha w uchuWpadła mucha do ucha.Wpadła, usiadła i słucha.Lecz oprócz najcichszej ciszy,Nic mucha w uchu nie słyszy.Żadnych, żadniutkich dźwięków:Bzyczeń, szelestów, jęków,Ćwierkań, szmerów, stukotów,Pisków, świstów i grzmotów,Brzęczeń, trąbienia, zgrzytów,Huków, szczebiotów, skowytów,Treli, brzdąkania czy nut,Żadnych, nawet ciut, ciut.Nikt ani nic do ucha,Nie krzyczy, nie śpiewa, nie chucha.Przez wiele bezdźwięcznych dni,Cicho, cichutko, ciiiiiiii…Tydzień, miesiąc, rok minął,Aż słuch po musze zaginął,A mucha wciąż siedzi bez ruchu,I ucha nadstawia w uchu.

BałwanyTrzy bałwany pokłóciły się nad ranem,Który z nich największym jest bałwanem.Mnie – rzekł głośno pierwszy bałwan do kolegów -Ulepiono z najczystszego śniegu,Więc mój wygląd jest po prosty doskonały,Z naszej trójki tylko ja tu jestem biały!Cały biały? – pyta drugi – To w ogóle,Jest nieważne! Mnie zlepiono z czterech kulek!Nie dosięgasz bracie nawet mi do głowy,Jesteś tylko zwykły bałwany trzykulkowy!A mnie za to - mówi głośno bałwan trzeci -Ulepiło bardzo dużo grzecznych dzieci.A że w górze się unosi Twoja głowa?Popatrz na nią! Jest zupełnie kwadratowa!Na to krzyczy pierwszy bałwan: - Ech, mój miły!I co z tego, że cię dzieci ulepiły.Były grzeczne? To zaleta niby jaka,Kiedy nos masz nie z marchewki, a z buraka!?Tak bałwany przechwalały się na zmianę,Który z nich największym jest bałwanem.I krzyczałyby bez końca tak do siebie,Gdyby słonko nie zjawiło się na niebie,Grzejąc mocno unosiło się ku górze,I zmieniło trzy bałwany w trzy kałuże.Bo gdy tylko ciepłe słonko mocno świeci,Nawet wielki bałwan zawsze się rozleci.

Dlaczego Mikołaj ma brodę?Rodzice, malutkie dzieci,Ciotki już całkiem niemłode,Pytają na całym świecie:Dlaczego Mikołaj ma brodę?A gdy się tak zastanowię,Mogę nawet Wam przysiąc,Że tych powodów mam w głowie,Mnóstwo, może i z tysiąc!Pierwszy powód jest taki,Że późną nocą, gdy świętyMikołaj odwiedza dzieciaki,W brodzie chowa prezenty.Gdy wszystkim zimno doskwiera,On nie marznie na chłodzieI swetra nie musi sweter ubierać -Chowa się w ciepłej brodzie!A jak do okna się wspina,Bo ktoś mieszka w domu, na górze,Zamiast używać drabiny,Po brodzie mknie jak po sznurze.Gdy rozda już wszystkie prezenty,Teraz Was pewnie zaskoczę,Tańczy i uśmiechnięty,Plecie na brodzie warkocze.Potem je bierze do ręki,Rozciąga jak tylko da się,Śpiewa bluesowe piosenki,I gra niczym na kontrabasie.Lecz najważniejszy z powodów,Przynajmniej tak mi się zdaje,To taki, że nosi brodę,Bo przecież jest Mikołajem.To koniec tej opowiastki.Gwiazdek błyszczy już zgraja.Więc zerkam w niebo, na gwiazdki,I czekam na Mikołaja…

Jesienna pszczołaZuzanna, pasiasta pszczoła,Jesienią jest w złym humorze,Bo więdną kwiatki, nie pachną zioła,I coraz chłodniej na dworze.Spotkała na łące Eryka,Pasikonika, który,Bez przerwy fikołki fika i bryka,I podskakuje do góry.I pyta: Drogi Eryku,Czy mi powiedzieć możesz,Czy możesz zdradzić, w czego wyniku,Jesteś wciąż w świetnym humorze?Eryk uśmiechnął się tylko na to,Do pszczoły Zuzanny woła:Jesień czy wiosna, zima czy lato,Rozejrzyj się dookoła!Sowa na sośnie! Tam kasztan rośnie,Wiewiórki gonią po drzewach,Kaczka nad rzeką kwacze radośnie,A czasem kos jeszcze śpiewa.Teraz jest jesień, więc, oczywiście,Tak już po prostu się dzieje,Że z drzew na trawnik zlatują liście,Gdy wiatr trochę mocniej zawieje.I takich liści leżą tysiące,To denerwować może,Lecz popatrz, pszczoło, jak błyszczą w słońcu,I są w niezwykłym kolorze.A nawet potem, gdy przyjdzie zima,I lód na jeziorach nie pęknie,Bo mróz na dworze wciąż będzie trzymał,To zrobi się jeszcze piękniej.Wszędzie dokoła cudownie biało,Gdy śnieg z góry, z chmury nam spadnie,A nawet gdyby nie napadało…To przecież też bardzo ładnie.Zuzanna słucha pasikonika,Myśląc: „No, niezła szkoła…”.I w jednej chwili zły humor znika,A pszczoła się staje wesoła!I życia nagle dostrzega blaski,Słoneczko mocno ją grzeje,I mówi sobie: mam śliczne paski!I śmieje się, śmieje i śmieje…

O czytaniuPewna pani pana pyta:- Proszę pana, czy pan czyta?- Ach, cóż to jest za pytanie?Ja uwielbiam wprost czytanie!Czytam co dzień już od świtu,Czytam wszędzie, czy tam czy tu.Przede wszystkim czytam w domu,Zawsze kilka grubych tomów.Kiedy tylko z łóżka wstaję,Czytam siedemnaście bajek,Potem siadam do śniadania,Czytam trzy opowiadania.Żeby dobrze mi się jadło,Do obiadu mam czytadło,Do kolacji – romansidła,By kolacja mi nie zbrzydła.Oczywiście w międzyczasie,Czytam to, co czytać da się:Epopeje, podręczniki,Zbiory wierszy i słowniki.Czytam głośno i po cichu,Na balkonie i na strychu,Nawet w kuchni i łazience,Książkę mam bez przerwy w ręce.Czytam w parku i w tramwaju,Czytam w grudniu, w lutym, w maju,Kiedy pada i nie pada.Czytam nawet u sąsiada!Gdy już miasto nocą zaśnie,Czytam sobie piękne baśnie.Jeśli nie brakuje słońca,Czytam ciągle i bez końca!Na to pani znowu pyta:- A jak wszystko pan przeczyta?Tomy, książki, słowa, zdania,Nic nie będzie do czytania?- Proszę pani, mam już w planie,Co się właśnie wtedy stanie:Wszystkie książki, bez wyjątku,Zacznę czytać od początku!

Ni HaoW Pekinie mieszka Panda,O pięknym imieniu Amanda.Amanda ma chiński skuter,Kolekcję sztucznych futer,Oraz czapeczkę białą,Ze złotym napisem Ni Hao.I właśnie w całym Pekinie,Panda Amanda słynie,Z tego, że jak dzikie zwierzę,Przez miasto gna na skuterze.Wiatr futro jej sztuczne rozwiewa,Gdy mija domy i drzewa,I tłumy zdziwionych osób.A dostrzec jej przy tym nie sposób.Bo goni jak groźna wichura,Jak wiatr, co szura gdzieś w górach.Jedyne co da się, to śmiało, Ujrzeć napis Ni Hao.Zobaczyć ktokolwiek może,Ni Hao w złotym kolorze.A takie prujące Ni Hao,To cudo jest jakich mało!We wszystkich gazetach Ni Hao,Tematem roku zostało.Pisano: Co się zdarzyło?Złote Ni Hao pandziło!To milion osób widziało,Jak śmiga złote Ni Hao!Policjant kiedyś chciał mandat,Dać jej, ale Amanda,Mignęła, aż zaszumiało.Tylko Ni Hao błyszczało.Więc jeśli będziesz w Pekinie,I złote Ni Hao cię minie,Nie krzycz: Ojeju! Nie wierzę!To panda na chińskim skuterze!