De Döschkassen

Wi hebbt bi uns op de Terrass‘ so’n Nistkasten, de dor as Deko hangt. Mien Madam hett em mol verschinkt kreegen, un de Kassen süht ut as’n witted Huus mit twee Etoschen ünner’n rauded Doken. Dor is ’n Huusdöör an un ook twee Finstern, un ganz boben, ünnern Giebel is dat Lock för de Vogels. Wi wi weern in Droom ni dorop kom‘ dat in so’n bunted Speeltüüchdings mol würkli Piepmätze intrecken wurrn. Anners harrn wi dat je ook veel höger hungen un ni knappe anderthalf Meters över’n Grund. Liekers keem uns dat in Mai, as wi mit ’n Tass‘ Kaffe op de Terass‘ seeten hebbt, vör, as harrn wi ut’n Oogenwinkel sehn, dat sick dor irgendwat an dat lütte Huus röhrn deh. Wi hebbt dat ’n ganze Tied lang beluuert, overs wenn wi henkeeken hebbt, deh sick dor nix. Even jümmers blots, ut de Oogenwinkels hebbt wi wat mitkregen. Dat weer meist as bi’t Versteek speeln. Dor heff ick denn mien Endoskop holt, dat ick to’n Basteln an’t Auto oder an’t Moped heff un dat ick veellicht noch mol för ’n OP, för so’n lütte Nierntransplantatschoon oder so bruuken kann. Man kann nie weeten. Jedenfalls heff ick ganz vörsichti de Optik vun dat Dings dör dat Lock vun dat dorste Vogelhuus steekt, un tatsächli: Dor seeten twee Blaumeisen bin un keeken mit groote Oogen no dat dösige Dings, dat dor boben dör’t Lock keem. Bald kunn man de beiden ook direkt tokieken, wenn se ut‘ Huus un weller rin flogen sünd. Man kunn denn ook wat piepen heuern vun binnen. Unse Katten funnen dat ook bannig interessant. Overs se kunnen dor ni bikom. Ick wull je nochmol mit dat Endoskop dör dat Lock luuern, mol de lütten Meisengöörn bekieken. Overs mien Madam hett düchti schimpt. Ick schull dat jo noloten. Heff ick denn ook. Mien Seute hett denn tofälli noch mit ehrn Ackersnacker filmt, wo dat letzte Küken ut dat Lock flogen is. Un denn weert vörbi. Famielje Meise weer uttrocken. Blots ehr schmucked Nest hebbt se in’t Huus loten. Un wenn ick nu mol ’n Blaumeise seh, denn frog ick mi jümmers, wat de veellicht bi uns op de Terrass‘ ut‘ Ei kroopen is… In düssen Sinn

No description provided.

„Över Gesmack lött sick strieden“, heet ’n oln Snack. Man seggt overs ook: „Över Gesmack schall man ni strieden.“ Jo, wat denn nu? Dat is so as „Gliek un gliek gesellt sick gern“ un „Gegensätze treckt sick an.“ Overs de Gesmacksfroog is je ’n ganz gefährliched Ploster. Dor sünd al Fründschopen över in Dutt gohn. Noch mehr över de Froog, wat man wichti un richti finnd un wat ni. Wenn ick dor mol bi uns to Huus kiek, denn kann ick seggen, dat mien Madam to’n Bispeel ganz annerlei is, wat för ’n Auto se fohrt. Se will vun A no B kom un ’n beten wat mitnehm köön‘. Dat langt. Bi mi is dat anners. Wenn ick mit‘ Auto ünnerwegens bün, denn schall dat kommodig ween un Seekerheit vermiddeln. Dor mutt ook ’n anstänniged Radio bin ween, dat sick no wat anheuert, so’n Stern vöör an finn ick ook ni övel. Overs ick bün ni so verrückt dorno, dat ick dor Spoilers anbuu oder dat Auto jeden Sünndag poleer un so. Technisch in Ordnung mutt dat overs ween. Un wenn ick mien Seute froog: „Hest Du bi Dien Auto in de letzte Tied mol no Öl keeken?“, denn seggt se: „Mien Auto is blau!“ Mehr weet se dor ni över. Mehr will se dor ook gor ni över weeten. Na good. Bi Kaffe is dat genau annersrüm. Kaffe hett bi mi blots een Zweck: De schall mi wook moken un wook holn. An un för sick mach ick Kaffe gor ni, also dat is keen Genussmiddel för mi. Mien Madam mutt de Kaffe smecken. Un wenn se ’n Putt Kaffe tofot hett, de ehr richti good gefallt, denn kann se sick dor ook mol ’n halve Stünn mit befoten. „Oooh, de Kaffe smeckt. Finnst ni ook?“ „Hmm“, seggt ick denn, „is Kaffe ne.“ Un wenn mien Kaffeputt al is, tööv ick noch 25 Minuten bet se ehrn uthett. Beer overs mach mien Madam överhaupt ni. Dor vertreckt se blots de Snut, annerlei wat för ’n Sort dat is. Ick dorgegen drink gern mol ’n Buddel Beer un dor mok ick ook Ünnerscheede. Overs ni so dull as dat Wienkinners bi ehrn Truubensaft mokt. Bi Wien gifft dat för mi blots seut un suuer. Ick bün mehr för suuer, mien Madam mehr för seut. Tscha, ünnern Streek sünd wi ganz scheun ünnerscheedli. Overs to’n Glück treckt Gegensätze sick je an… In düssen Sinn

Wenn man sick de Natuur bekieken deiht, denn kann man je ganz scheun in’t Staun‘ kom‘, ne. All de Planten, all de Tiern, de so rümschnurrt – wo kümmt dat blots allns her? Mennige Forschers seggt je, wat dat Leven huckepack mit Kometen op de Eer kom‘ is. Blots, wenn dat so weer: Wie is dat entstohn, bevör dat op de Kometen krabbelt is? Froogen över Froogen, wat Genaued weet man ni. Un wat deiht de Minsch, wenn he wat ni weet? He glöövt. Dat’s je ook in Ordnung. Dat gifft Lüüd, de glöövt, dat de Eer 6000 Johr old is, un dat allns mitmol dor weer. Fix un ferti. Dor kann man erstmol ook nix gegenan seggen. Ick tominst weer vör 6000 Johr noch ni op de Welt. Dat is je dat je mit dat Glööven. Man kann dat Gegendeel ni mol even bewiesen. Mutt man je ook ni. Vun mi ut kann jedeneen glööven, wat he oder se will. Liekers dink ick bilütten över den „leeven“ Gott no. Wenn de Gott allmächti is, wenn he de Eer mit allns drüm an dran würkli ut nix in söben Doog trechzaubert hett, denn is dat je würkli allerhand. Blots mit de Minschen hett he sick anschiend so’n lütt beten verhext. De sünd em ni so recht glückt. Dorüm hett he ehr je ook al mol mit de Sintfloot wechspöölt. Un in Sodom un Gomorrha hett he ehr mit Füüer dat Licht utknipst. Dorno hett he dat overs noloten. Veellicht hett Gott sick dacht: „Och, goh mi af mit de dammeligen Minschen. Harr ick ehr blots ni mokt. Ick kümmer mi dor ni mehr üm, lot se doch moken, wat se wüllt.“ So hebbt de Minschen mokt, wat se even mokt. Un se hebbt sick alle Nees lang gegensiedig dat Fell över de Ohrn trocken. Dorför hebbt se jümmers al ’n Grund funnen. Overs wat schall dat? Wi künnt doch ook anners. Veellicht „is“ Gott je gor ni leev – oder dat gifft em gor ni. Veellicht harr overs ook de Moler van Gogh Recht hat, as he mol seggt hett, dat man Gott ni no de Welt beurdeeln schall. Se weer blots ’n Versöch un de is em ni gelungen. Overs dat mutt ’n Meister ween, de so’n Schnitzers mokt. Jo, mi dücht, van Gogh weer ’n tehmli kloogen Kopp. Liekers hett he sick dat Ohr ansneeden… In düssen Sinn